Pers:
Textiel Plus, september 2011
Bijna tien jaar heeft Irma Frijlink in haar galerie De andere Kant textielkunst gepromoot en jonge mensen gestimuleerd. Ondanks haar inzet heeft zij onlangs, door gebrek aan support en revenuen, de galerie moeten sluiten. Jammer en teleurstellend, maar wat zei die bekende ex-voetballer ook alweer? Elk nadeel...
De andere Kant van Irma Frijlink
Irma Frijlink (1951) is ontspannen en vrolijk als ze me voorgaat naar haar atelier. Inderdaad, de stress om het bestaan van de galerie is van haar afgevallen. De afwikkeling is (bijna) rond, de spijt is gerationaliseerd, hang on to your dreams en accepteer dat het weleens anders loopt. Tijd om de focus op haar eigen werk te richten.
Welke kant?
Als kind bracht Irma's peettante haar de liefde voor textiel bij. Samen naaiden en breiden ze poppenkleertjes. Niet verwonderlijk dat Irma na de middelbare school de modeopleiding aan de Academie Charles Montagne volgde en daarna de NS-opleiding. Thuiszittend met haar eerste baby besloot ze de kantopleiding te gaan doen. Het kantklossen boeide haar, ze experimenteerde met vormen van moderne kant, maakte haar eigen patronen en gaf les. Irma: "Op den duur vond ik het kant te beperkt, ik wilde meer en vooral anders. Dus ben ik cursussen in alle mogelijke technieken gaan volgen. Later, met mijn galerie, kwam dat geweldig van pas. Om werk te kunnen beoordelen, althans de technische aspecten ervan, moet je de techniek zelf goed beheersen."
Schilderen
De lessen die haar het meeste profijt hebben gebracht, zijn de schilderlessen. Irma: "Het werken met textiel veronderstelt altijd een vooropgezet plan, je moeten weten wat je gaat doen. Schilderen is heel anders. Je kunt met niets beginnen, je intuítie laten gaan en kijken wat het resultaat is. Is het niet goed, dan de kwast erover en opnieuw beginnen. Voor mij een eye-opener, het heeft me veel vrijheid gegeven."
Op de vraag naar haar inspiratiebronnen antwoordt Irma: "Alles wat me raakt." Persoonlijke zaken, dagboeken, maar ook actuele onderwerpen. Ze windt zich op over de onverschilligheid waarmee we reageren op rampen en ellende. Met haar werk wil ze ons wakker schudden. De ramp met de kerncentrale in Japan of het seksueel misbruik in de katholieke kerk, inmiddels is het nieuwtje eraf, maar het verdriet en de ontreddering niet. De liggen vast in de beelden die Irma ervan maakt.
Haar werk is gebaseerd op een foto of tekening. Met de naaimachine brengt ze contouren aan, die worden ingevuld met Oos-Indische inkt of verf. Daarna komt het handborduren. Dit is een intensief proces van kijken, borduren, uithalen, kijken en opnieuw beginnen, drie stappen vooruit en twee achteruit. Irma zegt: "Eén steekje kan al bepalend zijn voor het beeld."
Toekomst
Het atelier van Irma Frijlink biedt een wijds uitzicht op groene velden met in de verte wat bomen. Er heerst een weldadige rust. "Ik ben zo gelukkig als ik hier zit te werken", zegt ze, "dat zou ik het liefst de hele dag doen. Maar dat kan ik me niet permitteren hoor, dus denk ik wel na over wat ik op ga pakken. Het lijkt me spannend om mensen te gaan begeleiden in hun creatieve proces. Of om lezingen te geven of mensen te laten zien hoe ze hun werk kunnen presenteren. Want dat is soms echt slecht en dat is zo zonde. Eigenlijk moet ik wat meer aan de weg timmeren. Anderen promoten kan ik prima, maar om dit voor jezelf te doen is een heel ander verhaal."
tekst: Coco Bouwmeester
Bijna tien jaar heeft Irma Frijlink in haar galerie De andere Kant textielkunst gepromoot en jonge mensen gestimuleerd. Ondanks haar inzet heeft zij onlangs, door gebrek aan support en revenuen, de galerie moeten sluiten. Jammer en teleurstellend, maar wat zei die bekende ex-voetballer ook alweer? Elk nadeel...
De andere Kant van Irma Frijlink
Irma Frijlink (1951) is ontspannen en vrolijk als ze me voorgaat naar haar atelier. Inderdaad, de stress om het bestaan van de galerie is van haar afgevallen. De afwikkeling is (bijna) rond, de spijt is gerationaliseerd, hang on to your dreams en accepteer dat het weleens anders loopt. Tijd om de focus op haar eigen werk te richten.
Welke kant?
Als kind bracht Irma's peettante haar de liefde voor textiel bij. Samen naaiden en breiden ze poppenkleertjes. Niet verwonderlijk dat Irma na de middelbare school de modeopleiding aan de Academie Charles Montagne volgde en daarna de NS-opleiding. Thuiszittend met haar eerste baby besloot ze de kantopleiding te gaan doen. Het kantklossen boeide haar, ze experimenteerde met vormen van moderne kant, maakte haar eigen patronen en gaf les. Irma: "Op den duur vond ik het kant te beperkt, ik wilde meer en vooral anders. Dus ben ik cursussen in alle mogelijke technieken gaan volgen. Later, met mijn galerie, kwam dat geweldig van pas. Om werk te kunnen beoordelen, althans de technische aspecten ervan, moet je de techniek zelf goed beheersen."
Schilderen
De lessen die haar het meeste profijt hebben gebracht, zijn de schilderlessen. Irma: "Het werken met textiel veronderstelt altijd een vooropgezet plan, je moeten weten wat je gaat doen. Schilderen is heel anders. Je kunt met niets beginnen, je intuítie laten gaan en kijken wat het resultaat is. Is het niet goed, dan de kwast erover en opnieuw beginnen. Voor mij een eye-opener, het heeft me veel vrijheid gegeven."
Op de vraag naar haar inspiratiebronnen antwoordt Irma: "Alles wat me raakt." Persoonlijke zaken, dagboeken, maar ook actuele onderwerpen. Ze windt zich op over de onverschilligheid waarmee we reageren op rampen en ellende. Met haar werk wil ze ons wakker schudden. De ramp met de kerncentrale in Japan of het seksueel misbruik in de katholieke kerk, inmiddels is het nieuwtje eraf, maar het verdriet en de ontreddering niet. De liggen vast in de beelden die Irma ervan maakt.
Haar werk is gebaseerd op een foto of tekening. Met de naaimachine brengt ze contouren aan, die worden ingevuld met Oos-Indische inkt of verf. Daarna komt het handborduren. Dit is een intensief proces van kijken, borduren, uithalen, kijken en opnieuw beginnen, drie stappen vooruit en twee achteruit. Irma zegt: "Eén steekje kan al bepalend zijn voor het beeld."
Toekomst
Het atelier van Irma Frijlink biedt een wijds uitzicht op groene velden met in de verte wat bomen. Er heerst een weldadige rust. "Ik ben zo gelukkig als ik hier zit te werken", zegt ze, "dat zou ik het liefst de hele dag doen. Maar dat kan ik me niet permitteren hoor, dus denk ik wel na over wat ik op ga pakken. Het lijkt me spannend om mensen te gaan begeleiden in hun creatieve proces. Of om lezingen te geven of mensen te laten zien hoe ze hun werk kunnen presenteren. Want dat is soms echt slecht en dat is zo zonde. Eigenlijk moet ik wat meer aan de weg timmeren. Anderen promoten kan ik prima, maar om dit voor jezelf te doen is een heel ander verhaal."
tekst: Coco Bouwmeester
Dagblag De Limburger, 28 sept. 2011
VAN FOTO NAAR KUNSTWERK VAN tEXTIEL
Een kunstwerk maken van textiel aan de hand van een foto die je raakt. Met deze opdracht ging een aantal kunstenaars aan de slag voor de expositie "Waar een foto toe leidt." De resultaten zijn zowel verrassend als verbluffend. Zoals bijgaand voorbeeld. Links is de originele foto te zien en rechts het kunstwerk dat Irma Frijlink maakte. De ex¨positie in Museum De Kantfabriek aan de Americaanseweg in Horst is te zien van 9 oktober tot en met 15 januari volgend jaar.
VAN FOTO NAAR KUNSTWERK VAN tEXTIEL
Een kunstwerk maken van textiel aan de hand van een foto die je raakt. Met deze opdracht ging een aantal kunstenaars aan de slag voor de expositie "Waar een foto toe leidt." De resultaten zijn zowel verrassend als verbluffend. Zoals bijgaand voorbeeld. Links is de originele foto te zien en rechts het kunstwerk dat Irma Frijlink maakte. De ex¨positie in Museum De Kantfabriek aan de Americaanseweg in Horst is te zien van 9 oktober tot en met 15 januari volgend jaar.
UIT IN REGIO VENLO, oktober 2011
`WAAR EEN FOTO TOE LEIDT`
In Museum De Kantfabriek is op de expositie ´Waar een foto toe leidt´ werk te zien van kunstenaars die onder leiding van Frans Megens van een idee naar een beeld gewerkt hebben. Uitgangspunt waren foto´s. Opdracht was± kies een foto uit die je raakt. De kunstenaars gingen daarmee aan de slag, lettend op inhoud, beeld, compositie, kleur, associatie etc.
Bovendien was belangrijk de keuze van het materiaal, het materiaalgebruik en bij het gebruik van meerdere materialen de gelijkwaardigheid.
De resultaten zijn verbluffend en verrassend. Op de foto werk van Irma Frijlink, geinspireerd op het misbruik in de katholieke kerk. Door haar werk wil de kunstenaar de mensen wakker schudden.
`WAAR EEN FOTO TOE LEIDT`
In Museum De Kantfabriek is op de expositie ´Waar een foto toe leidt´ werk te zien van kunstenaars die onder leiding van Frans Megens van een idee naar een beeld gewerkt hebben. Uitgangspunt waren foto´s. Opdracht was± kies een foto uit die je raakt. De kunstenaars gingen daarmee aan de slag, lettend op inhoud, beeld, compositie, kleur, associatie etc.
Bovendien was belangrijk de keuze van het materiaal, het materiaalgebruik en bij het gebruik van meerdere materialen de gelijkwaardigheid.
De resultaten zijn verbluffend en verrassend. Op de foto werk van Irma Frijlink, geinspireerd op het misbruik in de katholieke kerk. Door haar werk wil de kunstenaar de mensen wakker schudden.
GOOI EN EEMLANDER, 16-10-2011
AANSPREKEND DESIGN TE ZIEN OP EXPOSITIE IN GSA HILVERSUM
door Margriet van Seumeren
Terug naar de wortels van hun bestaan, zo moet het GSA hebben gedacht bij het samenstellen van de tentoonstelling Over Design. Het GSA is van oorsprong een kunstenaarsvereninging van toegepaste kunst. Kunst waarbij het ambacht hoog in het vaandel staat.
Designexpert Irma Frijlink stelde de tentoonstelling samen. Een expositie van niet alleen GSA-leden, maar ook van tien gastexposanten.
Een tentoonstelling over design levert altijd een veelzijdige presentatie op met veel kijkplezier. Tassen, sieraden, objecten en zelfs bijzondere serviezen vullen de Hilversumse expositieruimte. Gastcurator Irma Frijlink had een galerie in Zutphen gewijd aan design. Een van de exposanten van het GSA, Juul Bógemann, kende de galeriehoudster en vroeg haar om een tentoonstelling samen te stellen.
Frijlink selecteerde zowel werk van de leden van het GSA als uit haar 'eigen' stal. Het levert verrassende combinaties op. Zoals bij het keramiek van GSA-lid Helmi Schellinger en gastexposant Hanneke Verhey. De witte komvormen van Verhey zijn prachtig van vorm en voorzien van sierlijke decoraties. Ze past hier twee technieken toe. Ze kerft figuren in de klei uit of ze doet het tegengestelde, spaart de figuren uit en haalt de ruimte er omheen weg. Het levert een prachtig resultaat op. GSA-keramiste Helmi Schellinger werkt vooral in de raku techniek met veel bolvormen. Zij heeft een heel andere benadering van keramike dan haar collega exposant Verhey, maar toch combineert hun werk goed. Een echte blikvanger is de tafel met gietbetonservies van Adriaan van den Berk. Keer op keer weet hij de bezoeker te verrassen. De net echt zilveren theehouders, gevonden op een rommelmarkt, en gebaksschaaltjes contrasteren mooi met de grijze gietbetonnen taartjes. De wijze van rangschikken, het ritme, het is helemaal af.
Heel persoonlijk zijn de sieraden van Bernadette Roelofs. Met schetsjes maakt ze duidelijk hoe haar ringen tot stand kwamen. Haar sieraad bestaat uit meer ringen die op verschillende manieren zijn te dragen. Niet altijd even handig omdat het object behoorlijk uitsteekt, maar erg mooi gemaakt. In dezelfde ruimte is GSA-exposant Hanneke van der Leeuw met halssieraden van lamellen te zien. Lamellen die de drager van het sieraad naar eigen inzicht kan stellen. Wouter Groenendijk is net afgestudeerd aan de Arnhemse Academie. Zijn koffie- en theepotten doen sterk denken aan het handelsmerk van Klaas Gubbels. Alleen voert Groenendijk ze in karton gedoopt in kunsthars uit.
AANSPREKEND DESIGN TE ZIEN OP EXPOSITIE IN GSA HILVERSUM
door Margriet van Seumeren
Terug naar de wortels van hun bestaan, zo moet het GSA hebben gedacht bij het samenstellen van de tentoonstelling Over Design. Het GSA is van oorsprong een kunstenaarsvereninging van toegepaste kunst. Kunst waarbij het ambacht hoog in het vaandel staat.
Designexpert Irma Frijlink stelde de tentoonstelling samen. Een expositie van niet alleen GSA-leden, maar ook van tien gastexposanten.
Een tentoonstelling over design levert altijd een veelzijdige presentatie op met veel kijkplezier. Tassen, sieraden, objecten en zelfs bijzondere serviezen vullen de Hilversumse expositieruimte. Gastcurator Irma Frijlink had een galerie in Zutphen gewijd aan design. Een van de exposanten van het GSA, Juul Bógemann, kende de galeriehoudster en vroeg haar om een tentoonstelling samen te stellen.
Frijlink selecteerde zowel werk van de leden van het GSA als uit haar 'eigen' stal. Het levert verrassende combinaties op. Zoals bij het keramiek van GSA-lid Helmi Schellinger en gastexposant Hanneke Verhey. De witte komvormen van Verhey zijn prachtig van vorm en voorzien van sierlijke decoraties. Ze past hier twee technieken toe. Ze kerft figuren in de klei uit of ze doet het tegengestelde, spaart de figuren uit en haalt de ruimte er omheen weg. Het levert een prachtig resultaat op. GSA-keramiste Helmi Schellinger werkt vooral in de raku techniek met veel bolvormen. Zij heeft een heel andere benadering van keramike dan haar collega exposant Verhey, maar toch combineert hun werk goed. Een echte blikvanger is de tafel met gietbetonservies van Adriaan van den Berk. Keer op keer weet hij de bezoeker te verrassen. De net echt zilveren theehouders, gevonden op een rommelmarkt, en gebaksschaaltjes contrasteren mooi met de grijze gietbetonnen taartjes. De wijze van rangschikken, het ritme, het is helemaal af.
Heel persoonlijk zijn de sieraden van Bernadette Roelofs. Met schetsjes maakt ze duidelijk hoe haar ringen tot stand kwamen. Haar sieraad bestaat uit meer ringen die op verschillende manieren zijn te dragen. Niet altijd even handig omdat het object behoorlijk uitsteekt, maar erg mooi gemaakt. In dezelfde ruimte is GSA-exposant Hanneke van der Leeuw met halssieraden van lamellen te zien. Lamellen die de drager van het sieraad naar eigen inzicht kan stellen. Wouter Groenendijk is net afgestudeerd aan de Arnhemse Academie. Zijn koffie- en theepotten doen sterk denken aan het handelsmerk van Klaas Gubbels. Alleen voert Groenendijk ze in karton gedoopt in kunsthars uit.
